zhōng fēng qiě bào, gù wǒ zé xiào, xuè làng xiào áo, zhōng xīn shì dào. zhōng fēng qiě mái, huì rán kěn lái, mò wǎng mò lái, yōu yōu wǒ sī. zhōng fēng qiě yì, bù rì yǒu yì, wù yán bù mèi, yuàn yán zé tì. yì yì qí yīn, huǐ huǐ qí léi, wù yán bù mèi, yuàn yán zé huái.

终风：大风，终日刮风。且：又。暴：急骤，猛烈。顾：回头看。则：就。谑浪笑敖：戏谑放荡，调笑嬉闹。谑，开玩笑；浪，放荡；敖，通“傲”，傲慢。中心：心中。悼：悲伤。霾：空气中悬浮烟尘，天色昏暗。惠然：和顺的样子。莫往莫来：不来往。悠悠：思念绵长的样子。曀：阴云密布，天色阴暗。不日：不见太阳。有：通“又”。寤言不寐：醒着睡不着。寤，醒；言，语助词；寐，入睡。愿言：思念的样子。嚏：打喷嚏。旧说打喷嚏是被人思念。曀曀：阴云密布的样子。虺虺：雷声。怀：思念，伤怀。

《终风》写女子被男子戏弄后既怨又思的复杂心情。每章以狂风、阴霾、雷声起兴，渲染压抑氛围；男子忽冷忽热，女子却难以忘怀，醒时难眠，甚至以喷嚏、思念自解。全诗情感真挚，层层递进，展现古代爱情中幽怨缠绵的一面。