wǎng shì zhǐ kān āi, duì jǐng nán pái. qiū fēng tíng yuàn xiǎn qīn jiē. yī rèn zhū lián xián bù juǎn, zhōng rì shuí lái? jīn jiàn yǐ chén mái, zhuàng qì hāo lái. wǎn liáng tiān jìng yuè huá kāi. xiǎng dé yù lóu yáo diàn yǐng, kōng zhào qín huái.

往事：过去的事。堪：值得，能够。哀：悲伤。对景：面对眼前的景物。难排：难以排遣。藓：苔藓。侵阶：蔓延到台阶上。一任：任凭。珠帘：用珠子装饰的帘子。闲：闲置。卷：卷起。终日：整天。金剑：指宝剑，代指武力或国势。沉埋：埋没。壮气：豪壮的气概。蒿莱：野草，引申为荒芜。晚凉：傍晚的凉意。天净：天空明净。月华：月光。玉楼瑶殿：美玉装饰的楼殿，指昔日宫殿。影：倒影。空：徒然。秦淮：秦淮河，在今南京。

这首词写亡国之痛。上片写眼前凄凉：往事堪哀，秋风苔藓，珠帘不卷，无人来访。下片由金剑沉埋、壮气荒芜，转入晚凉月明，想象故国宫殿倒影空照秦淮，以景结情，愈显沉痛。全词语言凝练，意境苍凉。